پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی توانمندسازی در نظام آموزش عالی کشور انجام شده است.پژوهش حاضر با بهره گیری از روش تحقیق کیفی از نوع نظریه داده بنیاد و مصاحبه با نمونه منتخب هدفمند16 نفر از اعضای هیات علمی دانشگاه های دولتی که سوابق پزوهشی مرتبط داشته اند انجام شد. مصاحبه ها با استفاده از روش های کدگذاری اشتراوس و کوربین(باز، انتخابی و محوری) تحلیل شدند.نتایج نشاندهنده شش بعد متشکل از شرایط علّی (سیاست ها دولت، امکانات و زیرساخت های دانشگاه، ماموریت و رسالت دانشگاه)، پدید محوری (دانشگاه توانمندساز)، راهبرد ( توانمندسازی اعضای هیات علمی، فرهنگ سازی، توسعه بسترها و زیرساخت های لازم برای توانمندسازی)، شرایط زمینهای (شرایط فرهنگی، شرایط سیاسی حاکم بر جامعه)، شرایط مداخلهگر (قوانین موجود، شرایط اقتصادی حاکم بر جامعه) و پیامدها (رشد و توسعه مراکز کارآفرینی، توسعه ارتباط دانشگاه و صنعت، توسعه مهارت های دانشجویان) است.یافته های پژوهش بیانگر آن است که توسعه توانمندسازی در نظام آموزش عالی کشور منوط به تحقق عوامل و مولفه های مورد مطالعه است. بنابراین به مدیران و سیاست گذاران نظام اموزش عالی کشور توصیه می شود با تخصیص بودجه های اختصاصی برا توسعه توانمندسازی دانشگاه در راستای توسعه کارآفرینی و اشتغال دانش آموختگان قدم بردارند.